Deur Christa Steyn

Op 12 April 2019 is die verhoog van die Afrikaans Hoër Seunsskool in ‘n visuele wonderwêreld omskep, toe Joshua na die Reën, oftewel Jacques de Villiers en Liani Reynolds gesamentlik hulle nuwe albums vrygestel het. Sommer met die intrapslag is die gevoel geskep dat gehoorlede ‘n besondere aand te wagte kan wees: van ‘n persiese mat en bome wat strategies oor die verhoog versprei is, tot ‘n kamma-maan en asemrowende natuurfoto’s wat met behulp van projeksies teen die agtergrond gepryk het. En met dié uitbeelding word beide kunstenaars se ingesteldheid op die fynere detail bevestig.

Joshua na die Reën het by hierdie geleentheid amptelik sy derde ateljee-album, Someraarde, vrygestel. Oor die titelsnit, wat hy vir sy broer, Pierre, geskryf het, vertel hy soos volg, “Vandat ek kan onthou, was sy hoop vir die wêreld dat almal genoeg sal hê om van te leef en dat daar vrede sal wees. Dat mense hulle volle potensiaal sal ontdek.” Verder het hy vertel: “Ek het besef dat jy daardie plek net binne jouself kan vind, en as dit ’n naam gehad het, sou myne Someraarde gewees het”.

Buiten vir hierdie herinnering van sy broer het hy ook ander staaltjies en stories agter sy lirieke gedeel, onder andere dat Sterrenet deur die sterrehemel geïnspireer is, wat hy een aand tydens ʼn besoek aan die Etoshapanne ervaar het. Oor Branders het hy nogal geskerts oor die mens se geneigdheid om te ‘leef vir Desembers by die see of op die strand’.

Wat Joshua na die Reën so ‘n merkwaardige kunstenaar maak is sy absolute nederigheid en plat-op-die-aarde manier van ‘wees’. Dit word nie net in sy lirieke weerspieël nie, maar ook in die liefde teenoor sy medemens. Buiten vir ‘n orkes en mede-musikante, het hy ook die bekendstelling met Liani Reynolds, ‘n nuweling in die bedryf, gedeel.

Danksy Joshua na die Reën, wat vir Liani onder sy vlerk ingeneem het en haar album verwerk en vervaardig het, kon sy haar nuwe album, Ligsoom, vrystel. Joshua na die Reën beskryf Liani Reynolds se stem as ryk en kleurvol: “Die hoekies en draaitjies daarin help die prentjies skets wat sy ook in haar lirieke beskryf”. Beide kunstenaars pluk inspirasie uit alledaagse gebeure en omskep dit dan in die mooiste klankportrette. Hulle duet, Vlieërs, is ‘n metaforiese verwysing na menseverhoudings, en is juis ‘n weerspieëling van beide se vernuf as liriekskrywers.

Liani se album, Ligsoom, is ‘n musikale kunswerk. Oor haar eerste enkelsnitvrystelling, Mossie, vertel sy:
“Mossie gaan oor iemand wat op die agtergrond of op ’n onsienlike plekkie leef ter wille van iemand anders, sodat hulle die beste deel kan hê en wees wie hulle moet wees. Dit is ’n verhaal oor opoffering en naasteliefde”. Liani het ook die inspirasie agter ander liedjies gedeel, soos dat sy as kind eerder saam met haar pa op hulle Karoo-plaas gewerskaf het, as om in die kombuis te moes uithelp, herinneringe van kleintydvakansies in haar pa se ‘onmisbare’ Ford-bakkie en ook selfs die verlies van ʼn geliefde wat vir haar soos ʼn pa-figuur was.

Sedert die vrystelling van Joshua na die Reën se eerste album in 2014 het hy al diep spore in die Afrikaanse musiekbedryf getrap met sy sielvolle lirieke en fluweelstem, en Liani mag dalk ‘n nuweling op die musiekfront wees, maar met haar diep, harmonieuse stem sal sy haarself binnekort ook in vele musiekliefhebbers se harte tuismaak.

Joshua na die Reën se nuwe album, Someraarde, is op die 12de April op alle digitale platforms vrygestel en het oor daardie naweek die Nommer 1 posisie op die SA iTunes Trefferparade vir verkope ingeneem. Liani Reynolds se album, Ligsoom, sal ook binnekort op digitale platforms beskikbaar wees.

[box type=”info” align=”alignright” ] [dropcap]C[/dropcap]hrista Steyn is an Academic in the world of South Africa’s Entertainment Industry, and a true friend of Stage and Screen.  You can read Christa’s work at www.flieksioneel.co.za.

This review was voluntarily done by her, and acted purely as a trusted contributor to Stage and Screen. The views depicted in this review, are that of the contributor, but edited and published according to the established identity and standards of the publication. We thank Christa for the contribution, and hope for many more collaborations to come.[/box]

The post Joshua na Die Reën: Someraarde appeared first on Stage and Screen.

deur Louw Mulder

Ten spyte van al die bewe en skeef-loop van ‘n paar drankies te veel, was daar groot partytjie gehou tydens die vrystelling van Adam se nuutste album, Bewe, wat die afgelope naweek by Weiveld, in Pretoria die lig gesien het. Om die musiek op hierdie album lewendig te ervaar, was alles wat nodig was in die resep vir ‘n rowwe, tog onstspannende aand uit.

Saam met Stage and Screen se media vriende, asook die wonderlike vennote by Starburst Promosies, ADAM se publisiteitspan, was die hele skare op ‘n baie genotvolle manier aan die nuwe musiek van hierdie trio bekend gestel, wie bestaan uit Reynardt Hugo, Hugo Ludik en Kyle Grant. Daar was tot kullende liedjies op die speellys, soos Eden se Knieë Lam, en hulle eie weergawe van Luis Fonsi en Justin Bieber se Despacito.   

Die pad terug Johannesburg toe, het my genoeg kans gegee om Bewe kliphard te speel, en tog is hierdie album dus perfek vir die lang pad. Op hierdie album, is daar vyftien snitte, waarondermeer die treffer vanaf hulle EP saam met Daniel Baron, Say What You Want, hulle indrukwekkende liedjie wat uit 16 000 inskrywings uit 130 deelnemende lande, as finalis gekies is vir die International Songwriting Competition, wat in Nashville, Tennessee gebaseer is.

Vaderland, heel moontlik een van my persoonlike gunstelinge op hierdie album, het ‘n tradisionele gevoel, saamgevleg met ‘n Folk Genre, met hulle insluiting van ‘n Tempo rubato, wat versoorsaak dat hierdie snit ‘n paar keer uit lekkerkry herhaal word. Vaderland, dui op die vuur van ons land wat weer aangesteek word na soveel dinge daardie vuur blus.

Tydens Bewe se vrystelling, het ek die voorreg gehad om met die Adam Threesome te kan praat oor hierdie nuwe uitreiking, en hulle het juis meer agtergrond oor snitte soos Vaderland verduidelik: “Adam is al 8 jaar oud, en dus meer volwasse, en meer politiek gedrewe, met ‘n emosionele patriotisme, wat uitgekom het van goed wat ons self deurgegaan het…” het Kyle verduidelik.

Die radio in die kar het uiteindelik kans gekry om die derde snit op Bewe te speel. Goeie ou dae, ‘n nommer wat soos al die ander hierdie drie manne se harmonie vermoeëns af show, is weereens ‘n Adam original, waar die wysie baie vinnig aangeleer word, en in die kop vashak. Met verwerkings wat regtig my onbewustelik op die hoofweg laat versnel het, is hierdie treffer een wat baie dieper betekenis het as wat op die eerste indrukke gedink mag word.

In my chat met die drie, het Kyle verduidelik dat met elke album verstaan hulle meer wat hulle mark en hulle aanhangers wil he. “Ons mission is om ‘n balans te kry tussen waarvan ons mense hou, en waarvan ons hou, en dit dan met mekaar te verbind.”

En met die, was dit tyd op die CD vir die titelsnit, Se My (Bewe), wat ‘n liedjie is wat gaan oor ‘n mengelmoes van cheesy Pick-up lines. Met ‘n inleiding wat bestaan uit staccato klankie van die klavier, word hierdie snit nogal vinnig van vooraf gespeel, om weer na die lirieke te luister. Die tempo van hierdie snit is nogal vinnig, en die verwerking is so vol en groot, dat ‘n mens mooi na die lirieke moet luister tussen die musiek en die harmonieë.

Vir my was dit ‘n briljante idee van die manne van Adam, om ‘n drie-teen-een collaboration saam met Kyle se vrou (Elizca Coetzer) op te neem. Kalmeer, ‘n snit wat met die volle verwerking, asook met ‘n akoestiese verwerking twee keer op Bewe verskyn, is my nommer een op hierdie CD… Die wysie, en die baie mooi harmoniese verwerking tussen drie mans, en ‘n baie sterk, kragtige vroulike stem, het ‘n hoendervleis uitwerking op my gehad, met lirieke wat ek dadelik agtergekom het was oor en oor geskryf, om die regte woorde, spesiaal deurdunkte terme te kry, wat sorgvuldig by mekaar gerangskik is, om die lierieke van Kalmeer so diep te maak, soos onder meer hierdie uittreksel: “Ons trek nou swaar, Maar ons was al daar, Lewenslesse daaruit geleer, sterker weer teruggekeer… Ons was al hierdeur… Ons weet hoe om dit deur te maak, die Swaarkry het heel gemaak…”

“Toe ek [Hugo] hierdie liedjie geskryf het, het ek dit as ‘n duet gehoor. Weens die inhoud van die lirieke, was dit vir ons ‘n moeilike keuse,” het Hugo, skrywer van Kalmeer tydens ons vinnige geselsie verduidelik: “Dit is toe dat Kyle voorstel dat ons dit saam met sy vrou op neem. As ek nou terugdink, sidder ek om te dink hoe dit sou uitgedraai het met iemand anders.” het Hugo hulle heel perfekte keuse sonder rede verduidelik.

Die ander samewerking op Bewe, is die twee snitte Hyg en Ken jou Waarde, wat saam met die gesogte rap kunstenaar, of soos Reynardt Hugo ons taalgebruik reggehelp het, ‘n “Kletsrym Kunstenaar”, opgeneem is. “Ons het Early B toevallig eendag op ‘n TV program ontmoet. Hy is ‘n ongelooflike kunstenaar van Port Elizabeth af, en die genuinste, baie talentvolle kunstenaar, wat amazing is om mee te werk.” het die trio saam met mekaar gestem. Volgens my, nie mal oor kletsrym nie, is hierdie twee snitte baie goed ingesluit om balans aan Bewe te gee.

Ek het ‘n paar jaar terug ‘n baie gunstige resensie geskryf oor Adam se EP saam met Daniel Baron, en juis daaroor was ek nogal opgewonde met die akoestiese insluiting van hulle raakvattende liedjie, Say What You Want. Ek het dus juis as gevolg van hierdie vroeer sukses, dit met die hierdie boyband bespreek, en hulle antwoord het vir my, iemand wat breed glimlag as mense grense probeer verset, nogal hoop gegee vir hoër hoogtes vir Adam:

“Wat hierdie album anders maak, is dat die klanke deur internasionale invloede geinspireer is, so ons wil graag weer ‘n Engelse album uitbring. Met hierdie internasionale invloede, en nie vir enige ander rede nie, probeer ons in pas bly met internasionale klanke. Ons is trots op Afrikaans, maar ons het soveel musikale kreatiwiteit in ons wat ons wil uitbring, en hierdie gaan verder as net Afrikaans.” Hulle het vir my sin gepraat, maar vinnig my net weer gerus gestel: “Afrikaans bly ons eerste en gunsteling taal om in te sing!”

Bewe is ‘n uitmuntende produk van unieke en oorspronklike werk, verwerkings van ‘n ander wêreld, met harmonieë wat die eintlike komposisie ‘n totale ander dimensie gee.

Bewe is nou beskikbaar, en volgens my, ‘n lekker-luister-lysie van goeie Afrikaanse Musiek…

The post Adam: Bewe appeared first on Stage and Screen.

By Jaco Lotriet

It takes hard work, dedication, focus and an almost uninhibited passion, to compose, arrange and record an album, for any aspiring recording artist. In the cut-throat, make-or-break world that is the music industry, finding your niche is probably one of the most difficult tasks one could possibly hope to achieve. Hats off to anyone with the determination to pull off such a feat. But, it should be added – a good dose of noteworthy, all-round talent, with a relentless pursuit to musical perfection seems to sometimes come together magically in the making of a success recipe which defines musical genius and originality. In this case, they are a trio of male siblings, collectively known as 1925 Band.

Brothers David-Lee Gericke, Jeff Gericke and Réno Gericke graces the scene with their easy going, polished and seemingly effortless professional delivery in such a manner, that one might be forgiven for thinking they already have been around as artists for years. Their debut release, Eintlik Nogal Baie, has in fact been seven years in the making, after having been shaped and fastidiously crafted to high standard that bears testimony to the unwavering commitment they have for their art form.

Centurion Theatre recently hosted a fun-filled musical celebration when 1925 Band took to the stage during their debut album’s launch. The surroundings were familiar of course, but just as soon as the band set foot onstage, a remarkable difference was evident. The overall sound production was flawless. The brothers delivered their set with an unmatched confidence. Their onstage quirky antics reminiscent of The Bee Gees; they joked about and interacted with each other and their audience whom reeled with laughter and burst out in applause, lapping up all the band had to offer. And much it was.

The Gerickes are not only talented composers but also extremely accomplished musicians in their own right. Each brother is a master of his instrument: Réno tackers away on his 5-string Bass guitar, David-Lee on acoustic guitar and Jeff feature on keyboards and percussion. Not surprisingly, all three of them shared vocals for most part of their gig and exceeded all expectations – pitch perfect, spine chilling three part harmonies enveloped the theatre that seemed to lift the almost tangible atmosphere even higher. Certainly the best I have ever heard live in a long time, as though The Eagles or Crosby, Stills and Nash, echoed in my ear.

A couple of cover versions of their favourite songs in the adult contemporary genre included artists like Journey, The Bee Gees and even Kenny Rogers, but it was Bruno Mars and Mark Ronson’s ‘Uptown Funk’ that really whipped the audience members into a frenzy, taking all by surprise. Their versatility clearly evident in the way they expertly recreated these songs was astounding, hinting at their lengthy musical background and inspiration.

Eintlik Nogal Baie, the title track from the album, featured in the highly acclaimed 2016 Afrikaans film with the same name. A personal favourite from the album, the song encapsulates the essence of this production with such great veracity. Having been released internationally, this prompted the band to record a stunningly beautiful Spanish version, called Ahora Que Lo Pienso. Sung by David-Lee with a perfect accent, the sweet melancholy of the original Afrikaans version felt even more emphasised in Spanish, bringing a tear to the eye…

The 11-track album opens with Servette, a tender, yet sprightly song that suggests lost love with the passage of time, both gut-wrenching and relatable. Fynbos, with its whistles in unison, furthers this theme in a metaphor hinting at the title, ending on a more positive note. Johny and the Monkey, the only English song on the album, boasts South Africa’s rock royalty, Duncan Faure, from 1970’s Rabitt fame, on lead guitar. Having worked with Eintlik Nogal Baie producer Mel Botes himself upon his return to S.A, it was a welcome surprise to realise Faure lent his guitar prowess to this track. Another strikingly beautiful addition to the album is Emosionele Natuur, best enjoyed with headphones, in order to absorb all the complexities contained therein. The track hints at the three earth elements, water, fire and wind, in turn suggesting the diverse personalities within 1925 Band.

Altogether, 1925 Band’s style can be described as acoustic folk. The way they harmoniously tune to each other as well as the feeling each song evokes within, makes their music so enjoyable to listen to and watch onstage. Music of this high calibre convinces us that they will whisk us away into either a dreamy state or dance holes in our shoes for years to come, as we eagerly await tour dates on the horizon.

The 1925 Band, is proudly promoted by the very capable team of Starburst Promotions.

The post 1925 Band: Eintlik Nogal Baie appeared first on Stage and Screen.

deur Jaco Lotriet

Sommige aspekte van die Afrikaande musiekbefryf het die laaste paar dekades ‘n afwaartse neiging vanuit ‘n produksie, en musikale oogpunt beleef, wat gekenmerk word deur oorweldigende vier-maat ritmes, lirieke wat skrams en herhalend in die snitte beperk word, asook die menige danstemas wat nietemin enorme aanklank by die luister publiek gevind het. Ter verduideliking, die diepte van ‘n Koos du Plessis produksie, waarmee mens kon vereenselwig met beide musiek en liriek, het ‘n skaarste in ons taal se musiekbedryf geword.

Ten spyte hiervan, beleef Afrikaanse musiek egter ‘n bloeitydperk in hedendaagse tye en daarmee tesame ‘n welkome terugkeer na merkbare behartigenswaardige inhoud. Saam met onlangse vrystellings soos Len Muller, Stella, asook Joshua na die Reën, is Lizandra Winter nog ‘n skynende voorbeeld van ‘n voortreflike musikant wat tans sό ‘n professionele aanslag voer. Haar houding tydens die bekendstelling van haar gelyknamige debuut album onlangs in Pretoria, spreek boekdele wat getuig van haar vreeslose karakter en uitsonderlike selfvertroue. Hierdie eienskappe van haar persoonlikheid voel amper tasbaar vanuit ‘n emosionele oogpunt, wat eweweens in haar komposisies weerspieël word.

Met aanvang van die verrigtinge by haar album bekendstelling, het Jacques de Villiers, of Joshua na die Reën soos ons hom ken, die musikale toon gestel met sy vlytige klaviervernuf, wat sodoende die weg gebaan het vir Lizandra Winter se verskyning. Verskeie wentelinge in Lizandra Winter se musiekloopbaan tot op hede, het gelei tot haar eie solo projek.

Die album bestaan uit dertien keursnitte wat ‘n wye spektrum genre insluit. Die verbeeldingsryke milleu van hierdie album word geskets met rock, pop, asook ‘n paar emosiebelaaide ballades wat die luisteraar ontvoer na plekke wat ongetwyfeld introspeksie ontlok. Moenie verras wees as jy tydens hierdie reis van vereenselwing en selfontdekking begin saam sing nie. Die mezzo-sopraan se register dek vele oktawe. Haar vokale meetgreens strek van ‘n fluweelsagte alto stem, wat met ‘n crescendo tot suiwer, moeitelose klanke, as verstommend beskryf kan word.

Die openingslied Geraas voel so in pas met die stemming van die die album in sy geheel – ‘n sodanige huldiging aan musiek se plofbare krag om die swaarkry van die alledaagse lewe te vergemaklik. Met ‘n sterk orkestriële en klassieke aanslag, is hierdie snit verwerk deur haar man, Ryhno von Hagen. Winter Kom, sinspeel daarop dat selfs die koue van die winter seisoen van die lewe ook ‘n positiewe ligpunt het.

Met Die Begin kondig Lizandra aan ‘Hier is ek, Wêreld!’ Die koor gedeelte bevat ‘n besonderse melodiese goedvoel kinkel, geondersteun deur ‘n lekker rock ritme wat die luisteraar laat voel of tyd werklik stilstaan, soos die lirieke aanvoer. Verder verdien Fluister erkenning as deel van die Afrikaanse film en lokettreffer, Vir Altyd – ‘n treffende pop-rock liedjie wat daaroor handel dat ‘n mens so vasgevang word in die gejaag van die lewe, dat jy vergeet wat regtig belangrik is.

‘n Spesiale duet met Joshua na die Reën, op wyle Christa Steyn se Ek Wil Vir Jou, beloof om selfs die kritieste oor te beïndruk. My nuuskierigheid het nog altyd die oorhand gekry deurdat ek daarvan hou om te weet watse invloede, musikante se eie musiek inspireer. In hierdie lig, tydens die vrystelling van haar album, het Winter ‘n roerende weergawe van Bruce Springsteen se Dancing in the Dark opgevoer. Met enkele kitaarbegeleiding, het die woorde van die outydse treffer opnuut die gehoor laat regop sit om notisie te neem van die opregte teerheid vasgevang in die lirieke.

‘n Album van hierdie kaliber verg besonderse dissipline, insig en deursettingsvermoeëns. Met behulp van ‘n span uitstekende musikante, vervaardigers en verwerkers, het Winter se droom om mense met haar fluweelsagte stem en inspirerende komposisies aan te raak, gewis verwesenlik. Sy noem dat as haar musiek luisteraars kan help om met nuwe oë na hulself en die lewe te kyk, sodat hulle weer opnuut besef waaroor dit alles eintlik gaan, dan het die album en haar musiek bereik wat dit moet. Ek kan ontoesêglik noem dat indien dít die stof is waarvan drome gemaak word, sal Lizandra Winter nog tot groter hoogtes styg in haar musikale loopbaan vorentoe en allermins nie teleurstel nie…

Luister na Fluister hier:

The post Lizandra Winter appeared first on Stage and Screen.

Deur Jaco Lotriet

Miskien lê die vreugde van die lewe daarin om al die verskillende seisoene van die lewe te aanvaar. Om die geleenthede wat elke seisoen bied, te vier. Dit is juis hierdie tema wat deurgans op Len Muller se nuwe album na vore gebring word. Met hierdie blymoedige mantra het die onverskrokke oud-inwoner van Richardsbaai sy tweede solo projek benader… en suksesvol daarin geslaag!

Oog Van Die Storm, onlangs vrygestel voor ‘n intieme gehoor wat die snerppende koue in die Gauteng lug trotseer het, is by Industrial Coffee Works koffiekroeg in Centurion met ‘n warm atmosfeer ontvang.

Die vriendelike Ghoema- en Tempo benoemde sangsensasie het weggeval met die goed-voel enkelsnit, Ek Glo, gesteun deur ‘n klein driestuk – orkes van gesoute sessie musikante, onder wie Jason Moser op tromme, Dean Henning op elektriese kitaar en Raldo Mattheus op baskitaar, tjello en bykomende kitaar. Met die inleiding en vers van die openingsitem, het Len op sy akkoestiese kitaar my verbeelding aangegryp, deur die weg te baan vir die koor gedeelte, wat bes beskryf kan word as energiek en besonder melodieeus.

‘n Ondertoon van geloof is duidelik te speur in die woorde van hierdie album. In passing met die voorgenoemde tema, verduidelik Muller dat sy roeping juis uitgeloop het uit die geloofspronge wat hom deur sy moeilike tye gedra het. Geloof in jou eie vermoëns en in God wat die pad aanwys dien as uitnodiging, wat die luisteraar voorwaar sal inspireer tot nuwe hoogtes.

Die album bevat ‘n speellys van 12 kontemporêre en altrnatiewe luisterliedjies, wat noukeurig verwerk is deur twee vervaardigers, Gideon Botes en Francois de Klerk. Dan Patlansky het ‘n verrassende blues stemming aan die snit Amsterdam verleen, ‘n genre wat Muller verklap, hy nog altyd wou opneem. Alhoewel ek nie Afrikaans met diè tipe musiekstyl vereenselwig nie, moet ek bieg, Muller se weergawe laat dit besonder goed werk.

Die titelsnit, Oog van die Storm, is diep pynsend, selfs pleitend. ‘n Klavier gedrewe angslied, tog met ‘n silwer randjie, ontbloot ‘n warrelwind van emosies wat met ‘n crescendo opbou, en saggies ontplof, totdat ‘n tromrol hierna die pas aangee, tot die einde. Mynhardt Smit het saam met Muller aan Oog van die Storm geskryf. Saam, illustreer hulle ‘n skynende baken van hoop wat hartsnare goed roer en ongetwyfeld my gunsteling op die album is!

Ander medewerkers wat die produksie verder vervolmaak het, sluit in Roan van As op Vrede, ‘n optimistiese lied met ‘n parmantige prof klop op die tromme, wat ook Muller se gemaklike falsetto uitlig. Faraway George, wat saam geskryf het aan Sente vir Sente, sinspeel op Muller se lang pad na roem, met verwysing na sy eie uitdagings as kunstenaar. Die gebruik van ‘n banjo verleen ‘n lekker country musiek luim en sleep die luisteraar in ’n wêreld waar gevoelens van twyfel in jou drome, die oorhoofse tema is. Bekende sanger, Laurika Rauch, en skrywer Chris Torr, het hul stempel van goedkeuring afgedruk op ‘n ou Rauch gunsteling, Die Gang. Muller se verwerking is aangrypend mooi afgerond maar behou nogsteeds sekere elemente wat die oorspronklike weergawe so geliefd gemaak het.

Oog van die Storm getuig van Len Muller se ongelooflike senstitiewe liedjieskryf vermoëns in sy soeke na musikale volmaaktheid. Hierdie merkwaardige kenmerke het tot dusver gesorg vir die sukses wat hy reeds bereik het deur diep spore in die Afrikaanse musiek bedryf te trap. Nou weer, met sy tweede slag, voer hy dit selfs verder deur sy siel bloot te stel in sy musiek wat homself net stewiger sal vestig in die harte van musiekliefhebbers.

Oog van die Storm is nou landswyd beskikbaar.

The post Len Muller: Oog van die Storm appeared first on Stage and Screen.

By Jaco Lotriet

Stepping out of one’s comfort zone to embrace a larger view of the world, can be a daunting experience. Songstress and musician Stella, did just that, by immersing herself in the world of solo artistry. Having been a member of Duis:Lig, the Ghoema and Tempo awarded gospel band, she fearlessly braved the unknown with her first solo attempt, Nuwe Môre. Backed by a talented team of musicians, which includes the infamous Jake Odendaal, co-writing, in part, as well as arranging, it came to its realisation.

Centurion Theatre recently hosted the launch event that saw a warm gathering of loved ones, close friends and media on a chilly autumn night, showcasing what could best be described as an intimate portrait of Stella’s very essence. She managed to pull it off in a style that resonates her easy going, placid demeanour, received well by one and all present.

The evening kicked off with the track ‘Deur die Liefde en die Seer’- a punchy, yet tender glimpse into the fragility of relationships, with the passage of time. Easily identifiable from an audience perspective, I got hooked from the first bar of the intro. Characterised by a repetitive quarter-measure beat on piano, this powerful song lured the audience into a foot-tapping trance. Further creating a sense of tranquillity abound, was the delicate use of a live violin throughout and balanced by the pulsating beat.

A bout of laryngitis earlier in that week did not stop Stella from translating the work on her new album through a personal execution, although it was admitted that rehearsals did prove to be somewhat challenging. This minor obstacle, however, ironically contributed to the personal connection with each song, as the apparent huskiness lent an almost mysterious air of anticipation to the first part of her repertoire, especially.

Short interludes between the tracks provided a chance to convey certain insights into the actual writing process or where an idea stemmed from. This sometimes cleverly added to the human touch, accentuating the deep, poetic connection so transparent in her music and a true reflection of her gentle soul. An occasional offbeat quip, delivered with poise, contributed to the relaxed, lounge-like atmosphere that certainly defused potentially distressing moments on stage, from time to time. Nonetheless, Stella’s professionalism stood steadfast as she soldiered on with her relentless spirit.

An interesting jaunt of artistic ingenuity on display was during a stunning performance of ‘Suid-Afrika’, utilizing a loop-pedal. In short and for the uninitiated, this is a device that, in effect, allows the artist to edit different parts of the song together – in this instance done live – enabling Stella to effectively perform a one-man-show in this instance. This requires careful planning and concentration to accomplish and was executed beautifully…

Throughout the performance, Stella effortlessly glided between piano and acoustic guitar duties, supported by a band of consummate session artists, lending a litheness to the presentation that was second to none, as one would expect. This whole experience, was the perfect appetizer for the actual recorded album.

The album, Nuwe More, as a whole, projects an air of comforting promise that is associated with the easy listening genre, from the nostalgic ‘Die Berge Blou’, through the brooding, yet upbeat ‘Limbo’, all the way to the pleading ‘Words’. Nuwe Môre is an invigorating solo attempt by a promising, vivacious artist and we trust it will be the first of many to come.

On Nuwe More, Stella’s vocal delivery becomes sharper and more nuanced, especially on ‘Carry You’ and ‘Words’, reminiscent of international singers to the likes of Sarah McLachlan, Sara Bareilles and even drawing textures from the acclaimed Adéle. While I shy away from drawing comparisons in general, this parallel however demonstrates her incredibly supple range: velvety, soothing and even soaring, but nevertheless forging her own identity…

The album, a must for the South-African Music Supporter, is currently available on iTunes, Apple Music, Google Play Music and MiTracks.

The post Stella: Nuwe Môre appeared first on Stage and Screen.

by Louw Mulder

‘Special’ – Google defines the word special as “Better, greater, or otherwise different from what is usual”.

With a blossoming South African music Industry, it will really take something extraordinary to be better, greater, and different than the ones before.

On the 13^th of June, Daniel Baron launched his new album, “Weekend of Mass Destruction” at one of the penthouses at the Da Vinci Hotel in Sandton. Everything about this event was special; from the design of the invitation, to the venue, to the launch, and most importantly, his album.

The launch event was classy and intimate, and provided for the correct interlude for the music that was to come. With about 150 guests, this is what Daniel Baron wanted for the launch of his third solo album. Family, friends, and names in the music industry were cocktailed and dined, but mostly entertained in true serenade fashion, during an event that was per definition, very special.

It was when the Pyrotechniques of the saxophonist stopped, when the human mannequins came to life, the first sounds of Baron’s intimate and carefully selected repertoire began. With the backdrop of the sun setting over the traffic in Sandton, Baron introduced himself and launched his new album.

The live performance of some of the tracks on his new CD, created the best appetite for what is on this album. Daniel Baron created sounds on this project, which would be hard to categorise under one genre. It’s electronic, sometimes with a rock element, other times with House and dance infusions, which reiterates how special this album is.

Baron admitted that he did not want to be bound by one style on this CD. “I truly believe that these are the craziest yet possibly the best songs I have created yet. I have always believed in breaking musical boundaries, fusing genres and even generating new sounds” he said: “Most importantly I believe that music is here to inspire and bring joy to humanity. Music is a gift from God, and I think I have accomplished a bit of the above.”

His love of music, and musical instruments are evident in the album, and in the titles of some of his tracks. With this I refer to Pink Atomic Symphony, the intro track, Piano off the Roof, Beautiful Noise, and Blood and Violins.  All these tracks were composed and written by Baron himself, with a collaboration with Sketchy Bongo and Aewon Wolf, on the track Private Show. He was assisted by the very talented Tjaart van der Walt, who has done some additional compositions on this album.

As explained by Daniel Baron himself, the theme of this album is the destruction of any negativity and hate. With this album, his goal is to prove that music can create peace and love, and bring enemies together in one dance. It is clear that a lot of special time went into this album, to set this theme to the music he produced. “I have never been so proud of anything in my life as I am of this album” Baron Said: “I have never worked this hard. I’ve put everything behind this project and I have all faith in it.”

Personally, my favourite track of this album, is Children of the Sun, because I can once again mention that it is something special. Daniel Baron explained during the launch how this tune came to him one day in traffic, and how this song opened up so many possibilities. The addition to children’s voices, builds up to a catchy tune and a nice dance feel to it that gets stuck in your head for hours after. With compliments of Daniel’s YouTube channel, you can listen to this track at the bottom of this article.

Weekend of Mass Destruction is not for the faint hearted. It is a Special product, of a Special artist, with a very Special sound. With this album, Daniel Baron moves the boundaries, and through 13 special tracks, opens up so many possibilities of how South African Music can be a trendsetter internationally.

Weekend of Mass Destruction is now available on Itunes and Apple Music.

The review was edited by Bronwyn Kerry.

The post Daniel Baron: Weekend of Mass Destruction appeared first on Stage and Screen.

deur Louw Mulder

As ek ooit wou weet hoe die trots van ‘n pa voel as sy seun goed presteer en naam vir homself maak, was daardie aand amper so. Ek het Willem Botha ontmoet op sy reis tot tweede plek in die Idols op Kyknet kompetisie in 2006, en hierdie week, het ek toegekyk hoe hy sy vierde album by Starbucks in Menlyn Maine bekend gestel het.

Miskien is die analogie van pa-en-seun heeltemal verkeerd, want oor die afgelope elf jaar, het ek en Willem meer soos vriende geraak in die bedryf. Om hom te onthou as die blondekop seuntjie oor wie my as joernalis se kritiek dalk partykeer bietjie te hard was, tot om die jong man nou te sien met suskes as tweede naam, is ek bly ek kon ‘n baie klein deeltjie van sy suksesstorie wees. Intussen praat ons van ‘n reis wat Tempo- en Fiësta toekennings in sluit, verskyning op die klein skerm, die groot skerm, asook die verhoog.

Die nuutste hoofstuk in sy onvoltooide boek, is die vrystelling van sy nuutste album, Soen en Vergeet, met veertien veelkeurige snitte waaraan Willem meeste van die skryfwerk gedoen het. Met Soen en Vergeet kom ‘n meer volwasse Willem Botha na vore. “Omdat ek met hierdie album so baie self geskryf het, het ek regtig ‘n konneksie met elke liedjie, en ek kan presies onthou waar ek was en watter emosie ek beleef het toe ek dit geskryf het.” sê Willem. Die gevoel en emosie wat duidelik hoorbaar is in van die dieper snitte, sit hierdie woorde van Willem oor in musiek.

Saam met Willem, was die skeppers van hierdie album Roux Cloete, William Loots, en Suid Afrika se liedjie-skryf-koning, Johan Vorster. Maar dit is ten einde die identiteit van Willem Botha, wie nou sy 30’s betree, wat die oorhoofse prentjie van hierdie album kleur gee. Willem vertel hoe hierdie album baie meer volwasse is, maar steeds eie aan sy styl is. “Met elke album wat ek uitbring, groei my musiek saam met my ouderdom.”

Al is daar snitte op hierdie album wat jy kan op sit tydens daardie romantiese ete met kerslig, is hierdie nie ‘n lovesong CD nie. Die titelsnit het juis daardie lierieke wat niemand regtig wil hoor nie, maar woorde wat tog gesê word. Willem verduidelik hierdie liedjie, ook die eerste single op Soen en Vergeet, gaan oor ‘n verhouding wat nie meer dieselfde is as wat dit altyd was nie. “Wanneer een persoon daarvoor baklei, maar die ander een het al op gegee en aanbeweeg.” Hierdie self is ook emosies waardeur Willem self al moes gaan.

Lekker-Luister-Liedjies is ook volop op hierdie album. Ek praat van Whiskey, Swartskaap, Vir Ewig kan Jonk Bly, Moilikheid maak, om ‘n paar te noem. My gunsteling snitte op hierdie CD is Enigste man op Aarde. Lirieke speel tog ‘n belangrike rol, en al mag dit dalk die laaste paar jaar in Afrikaanse musiek afgeskeep is, is daar lirieke met digkuns, en insig waaroor Willem kan spog: “Ek lief, Ek Lief jou naam, ek sal nog werk aan jou van.”

Op Soen en Vergeet, is daar twee duette. Een van diè is saam met Kristen Raath met Ek reik na die sterre, vanuit die musiekblyspel waarin hulle twee die hoofrolle gespeel het. Lee Scott maak ook sy verskyning op hierdie album saam met Willem, met Middernag Meisie.

Ek dink die byvoeging van die enigste Englese liedjie op hierdie album, is baie van pas, en som hierdie kunstenaar presies op. Humble and Kind, geskryf deur Tim McGraw word met opregte emosie deur Willem gesing. Willem is self ‘n nederige kunstenaar, doelgerig, en dit word net so oorgedra in sy boodskap op hierdie album. “When the dreams you’re dreamin’ come to you, When the work you put in is realized, Let yourself feel the pride, but always stay humble and kind.”

Willem vertel dat die liedjies op hierdie album gekies is wat sy stem ‘n bietjie meer beklemtoon, selfs sy gebreiery waarvoor hy al bekend geraak het: “Dit is ook die eerste album in elf jaar waar ek nie skaam is om in my liedjies te brei nie.” Met hierdie woorde is dit duidelik dat Willem gemaklik geraak het in sy eie identiteit, en dit, is sy sleutel tot sukses.

Soen en Vergeet is nou beskikbaar op iTunes en CD winkels.

The post Willem Botha: Soen en Vergeet appeared first on Stage and Screen.

Deur Louw Mulder

Vat nou byvoorbeeld die klanke van Mumford and Sons, asook die Lumineers wat eerskomende maand hier in Suid-Afrika optree, sit ‘n tikkie varsgeskryfde woordkuns en die mooiheid van Afrikaans daarby, en jy kom na aan ‘n beskrywing van Kaleidoskoop se musiek.

Ek was bevoorreg om die bekendstellingsgeleentheid van Kaleidoskoop se nuwe album Gunsteling Seisoen by die Atterbury Teater by te woon. Die gesellige en intieme stemming van die verhoog het absoluut bygedra om definisie aan die musiek op hierdie nuwe album te gee.

“As ek al my vele liefdeslirieke wat uit my hart uit bloei, ongerep kon laat swerwe tot die dag wat jou liefde oor my vloei… As al my woorde alleenlik net oor jou kon spoel, sou dit wees soos wat dit moes, want my woorde is net vir jou bedoel”; so lui die lirieke van die liedjie Dromer, wat een van die snitte op Kaleidoskoop se nuwe album is. Dit is ook ‘n goeie indikasie van die diep, pragtige taalgebruik wat in die gediglirieke van elke liedjie gevind kan word.

Jouba en Anique Jordaan is die twee harmonieuse stemme agter die melodieë van Kaleidoskoop. Saam met die wonderlirieke, is hierdie oud-Maties van Stellenbosch ook verantwoordelik vir die musiek, vervaardiging en verwerking van die eindproduk. Groot name soos Gideon Botes, Jattie de Beer en Ben Ludik is onder andere deel van die skeppers van hierdie album.

Die musiek van Gunsteling Seisoen is liedjies wat praat. Nie net is die stories agter elke snit ‘n verhaal van diepe en goeddeurdunkte verbeeldingswêrelde nie, die musiek agter die musiek is wat hierdie stories lewe gee. Hulle verwys na hulle eie musiek as akoestiese Afrikaanse Folk Pop. Die beste is maar om hierdie album self aan te skaf, en jou eie beskrywende woorde uit te dink.

By die bekendstelling was die verwerkte musiek van die album met deernis gedupliseer, om elke lid in die gehoor ‘n perfekte idee te gee van wat hulle op die CD kan verwag. Daar was van banjo’s en ‘n Ukulele wat van die unieke klanke voltooi het, saam met saksafone, viole en ‘n trekklavier om die oorspronklikheid ten toon te stel.

By hierdie bekendstelling moet ek Gideon Botes en Jason Ferreira uitsonder, wie se snaartalent duidelik bygedra het tot die Kaleidoskoopervaring. Met hierdie vergeet ek glad nie van die ander tien musikante en kunstenaars op die verhoog nie. Elke klank van die musiek was oorspronklik, sonder enige byvoegings van sintetiseerders. Ek dink dit is wat hierdie klanke ‘n beduidende voordeel bo ander hedendaagse musiek gee.

Gehore by die drie bekendstellingskonserte was nie net geseënd met die nuwe skeppings van Gunsteling Seisoen nie, maar ook deur Kaleidoskoop se eie weergawes van Brandi Carlile se The Story, Michael Jackson se Billie Jean, en Zombie van die Cranberries, wat op hulle Acoustic Covers album gesny is. Persoonlike gunstelinge vir die aand was hulle eie weergawe van Pinocchio, asook die snit Moedersmelk van die album Platsak, waar die verwerking tussen kitare en perkussie vir egte Suid Afrikaanse hoendervleis gesorg het.

In 2012 moes Kaleidoskoop hulle kabinette afstof om plek te maak vir die Tempo Toekenning vir Beste Kontemporêre album van die jaar.  Nog vroeg om die sukses van Gunsteling Seisoen te voorspel, maar net die beste kan verwag word van hierdie album.

Die liedjie Vlugvoetig is my persoonlike gunsteling, en ‘n briljante keuse as die openingsnit op hierdie album. Al Kaleidoskoop se musiek, asook Gunsteling Seisoen, kan aanlyn gekoop word by http://kaleidomusiek.co.za/

Vanaf hulle nuwe album, is die eerste enkelsnit wat vroeër uitgereik is, met die naam Wegbreek. Hierdie liedjie is geskryf in samewerking met Christiaan Kritzinger, en die video, as ‘n Kaleido-lusmaker, is hieronder!

The post Kaleidoskoop: Gunsteling Seisoen appeared first on Stage and Screen.

 Deur Jaco Lotriet

Die immergewilde Weiveld op die buitewyke van Bronkhorstspruit het Saterdagaand 17 September opnuut gegons met die vrystelling van Adam se nuwe CD, getiteld Hoogtevrees. Die manne mag dalk aan Hoogtevrees lei maar hul optrede was vreesloos, verstommend, uitsonderlik melodieeus en alom fantasties. Rynardt Hugo, Hugo Ludik en Kyle Grant het gewis gewys wat in hulle steek… die Weiveld se fondamente het gekraak; die dak het gelig. Die gehoor het hulself oorgegee aan Adam.

The 3 man band celebrates 6 years in the music industry and already have 3 records under their belt, each having reached gold status. Their debut album Adam was released in 2011, followed by Vir Jou Gemaak only one year later, Gold in 2014 and now, the eagerly anticipated Hoogtevrees. Each member of the band has carved their own niche individually on the South African entertainment scene over the years and this translates into the lads unashamedly and collectively releasing a burst of energy onto their unsuspecting crowd, as was evident at the packed venue.

Die vertoning het afgeskop met die openingssnit op die CD, ‘n Nuwe Seisoen – ‘n hoendervleis-wekkende drie-deel harmonie wat vanuit die staanspoor hul professionele, dog gemaklike styl ten toon stel. Adam is welbekend vir hul vokale bekwaamheid en hulle het hoegenaamd nie teruggehou of teleurgestel nie, wat dit aanbetref. ‘n Nuwe Seisoen het moeiteloos oorgevloei in die titelsnit, gekenmerk deur die polsende ritme en stygende koor wat die aanhangers duidelik op hul voete gehad het. Die Weiveld se beligting en klank was oudergewoonte uit die boonste rakke en ongetwyfeld ‘n bykomende element wat die kunsstenaars se gepoleerde produksie tot groter hoogtes geneem het.

The night delivered a string of songs from their rapturous repertoire, both new and old, but the one that stood out most for me, was a new single called Vergifnis, penned by Ludik and Hugo. Deep, moving and thought provoking, this heavenly example of adult contemporary music at its best, was surprising, to say the least. One cannot help but wonder what goes through the writers’ minds while they meticulously chip away at the structure of the song, during the writing process. Needless to say, it all culminated beautifully in a well-rounded, bone chilling composition that stirs the soul, deep within. Both musically, as well as lyrically. Apart from the obvious Afrikaans lyrics, the overall appeal of this song in particular, invokes feelings one may associate with international productions – such is the power of this particular track and a recipe one would hope Adam continues with, in coming releases.

The evening had a few other surprises in store. The odd cover version showcased what could perhaps be seen as their influences, bearing in mind they compose their own songs. I personally have deep admiration for this, as the creative processes involved in song writing can be a very long, drawn out process, from inception, to the final cut that makes it onto the CD and eventually, on stage. The band’s hard work is clearly holistically evident in this production. Their creativity seems to know no bounds – even the subtle use of saxophone on Dis Al Wat Ek Het, attests to this. There are many more examples but its best you put your headphones on and be carried away. Is that a banjo I hear on Diep Uitgekerf?

The songs are powerful individually. Strung together and listening back to back, the universal theme of love comes to the fore, however, this theme is nuanced by the uncertainty that goes hand-in-hand, as we all know and can associate with. Contributing artists on the album include Vaughan Gardiner, Raymond Green and Brendan Ross, all leaving their indelible mark on this production.

Terug op die verhoog, en Adam se optrede voel na meer as ‘n uur van ononderbroke sang asof daar geen einde is, aan wat gesien kan word as ‘n bodemlose put van energie, nie. Hulle gaan net eenvoudig aan en aan, meëdoenloos. Genotvolle brokkies inligting aangaande die liedjies tussen-in en ‘n amper skaamtelose geskerts met die gehoor deurgans, is verfrissend. Adam klink goed, lyk goed en is vol vertroue op die verhoog. Netjies afgerond. Stylvol. Ontspanne.

Hoogtevrees feels invigorating, individualistic and pensive, both on CD and most certainly live. This Ghoema awarded trio of musicians is a must-see. Catch their live performance dates at their online site or on Facebook. Hoogtevrees is available at Musica stores countrywide, as well as on I-Tunes and is Afrikaans easy listening at its best.

You can also read more about Adam, and their recent successful collaboration with Daniel Baron, here!

The post Adam launches Hoogtevrees appeared first on Stage and Screen.