Die skaterlag aksiekomedie met Leandie du Randt en Bosch en Bouwer Bosch in die hoofrolle, is nou beskikbaar op DVD, DSTV BOX OFFICE, VIMEO en ITUNES, en met dank aan The Film Factory, gee ons twee geskenkpakkies weg, wat die DVD insluit…

Nie net kan plaaslike aanhangers nou die film tuis geniet nie, maar Thys & Trix is ook nou wêreldwyd beskikbaar op iTunes in ongeveer 30 lande. Plaaslike aanhangers kan dit ook via DSTV Box Office kyk of dit huur op Vimeo. Die DVD is beskikbaar by alle plaaslike DVD handelaars, insluitende Musica en CNA.

Thys & Trix Kompetisie is nou gesluit.

[contact-form-7 id=”9516″ title=”Thys Trix DVD”]

Let Asseblief:

1. Die kompetisie sluit op 15 December 2018
2. Die inhoud van die prys kan nie omgeruil word vir kontant, of enige ander DVD nie
3. Die prys bestaan uit een geskenkpakkie.
4. Deur vir hierdie kompetisie in te skryf, ondeneem die inskrywer om die reëls te verstaan.
5. Wenners sal per e-pos in kennis gestel word, en deur die borge gekontak word.
6. Slegs een inskrywing per e-pos addres sal by die trekking ingereken word.

The post Wen 'n Thys & Trix DVD Geskenkpakkie appeared first on Stage and Screen.

Deur Louw Mulder

Daar word deesdae baie goeie dinge gesê van hoe die Afrikaanse Filmbedryf blom, deur kwaliteit, lekker-kyk films op die grootskerm te bring. Selfs die verseidenheid van genres word genoem, en net so het die nuwe rolprent van Bouwer Bosch Films en die Film Factory, Thys & Trix glad nie teleurgestel nie.

Thys en sy suster Trix is in die Suid-Afrikaanse polisiediens, maar hulle uiteenlopende persoonlikhede is genoeg om wrywing en rusie tussen die twee te veroorsaak. Met ‘n sameloop van gebeure, word hulle gekies om saam met Kaptein Solomons, ‘n groep vriende in die Wes-Kaap te ondersoek, waar hulle karakters, name, en liefde vir mekaar, drastiese veranderinge moet ondergaan. Vir hierdie veskuilde missie, word hulle na die beeldskone landskappe van die Wes-Kaap gestuur.

In die gholflandgoed van Pinnacle Point, ontmoet hulle die verdagtes, ‘n hegte klompie vriende, met wie ons helde, nòù, Johan en Susan Verwey, moet vriende maak om ten einde in hulle missie te slaag. Deur veskeie uitdagings en struikelblokke op hulle pad, loop alles nou nie regtig volgens plan nie…

Wat Thys & Trix noemenswaardig maak, is die stêr-belaaide rolverdeling wat Brendon Daniels as Kaptein Solomons, Zak Hendrikz en Dorette Pogieter as Andrè en Chandrè, Ivan Zimmermann en Chanelle de Jager as Ben en June, asook Carine Rous as Heidi en Deon Coetzee as Stephan insluit. Saam met Leandie du Randt-Bosch as Trix, speel Bouwer Bosch die rol van Thys, en Charlie Bouguenon die karakter van Gerhard.  Ek het gedink dat al hierdie name saam ‘n goed ge-oliede masjien was, met elke akteur wie se karakter hom of haar soos ‘n handskoen pas, asook die vonk tussen mekaar.

Vir my was dit regtig die rolvertolking van Bosch en Bouguenon wat uitgestaan het. In Vuil Wasgoed, het ons reeds kennis gemaak met die verskeidenheid waarmee Bouwer Bosch sy karakters kan vertolk, en as Thys, of sowel Johan Verwey, maak Bosch sy karakter volkome sy eie, waar ondermeer die uitbeeld van Thys se domheid, krities was in die vertel van die storie.

In Kampterrein, het ons die eerste keer vir Bougeuenon gesien as ‘n gay karakter, en in Thys & Trix, vervolmaak hy hierdie tipe persona selfs nog verder. Vir ‘n akteur wat al soveel karakters op die silwerdoek moes vertolk, en ook as jy vir Charlie ken weg van die grootskerm af, kan mens getuig van die diversiteit in sy rolspel, waarop Suid-Afrika kan trots wees.

Daar is baie om te noem oor die produksie kwaliteit van hierdie rolprent. Bekroonde produksie ontwerper, Bathoni Robinson het haar staal gewys, van tonele in die middestad van Johannesburg, tot die asemrowende tonele op die Pinnacle Point Gholflandgoed in Mosselbaai. Die afspeel van die oorhoofse tema, dink ek, kon nie beter uitgebeeld word in ander liggings in Suid-Afrika nie.

Saam met die uiteenlopende aard van al die verskeie tonele in Thys & Trix, het die klankbaan volgens my baie slim en effektief die wese van elke toneel vervolmaak. Die talente van Loki Rothman wat die oorspronklike klankbaan gekomponeer het, het my dadelik baie duidelik opgeval in hierdie fliek se musiek. Maar met dit gesê, kan ek nie nalaat om erkenning te gee aan Charlotte Buys wat krediet moet kry vir haar werk as die Klank Ontwerper nie.

Met die suksesvolle fliekmaker, Quentin Krog, en gesoute filmvervaardiger Danie Bester aan die stuur, was ‘n silwerdoek projek van hierdie gehalte gewaarborg. In hulle span verder, was die redigeerder, C.A. van Aswegen, Brendan Barnes as Kinematograaf en die kostuums en akteurbekleding onder die naaimasjien van Fianca Fuls.

Met die hulp van The Writers’ Block, kom hierdie storie van Thys & Trix uit die pen van Bosch, Du Randt-Bosch, en Krog. Ek moet erken dat selfs nà die derde keer wat ek Thys & Trix gekyk het, ek elke keer nuwe kletsgrepe in hierdie draaiboek van flymskerp humor kon optel.  Maar moenie dink dat hierdie storie net weer ‘n voorspelbare verloop volg nie.  Die kinkels en kabels wat ontkoek, sal verseker sorg vir daardie ekstra giggels.

Die vervaardigers van hierdie rolprent, het al die Trix gebruik om elke teaterganger the laat Thys voel, met hierdie eg Suid-Afrikaanse, sit-terug-en-onstpsan aksiekomedie.

Thys & Trix begin Vrydag, 22 Junie in teaters Landswyd draai.

The post Resensie: Thys & Trix appeared first on Stage and Screen.

deur Louw Mulder

In een van haar treffers in die 80’s, sing Carike Keuzenkamp die woorde: “Dis ‘n land van kleure en klank, dis ‘n land van oorvloed en dank, dis ‘n land waar almal na strewe… Hierdie land bied almal sy deel…”

Dit is hierdie milieu van Trots Suid Afrikaans, die gevoel van patriotisme vir hierdie land van ons, as ek dink aan my aanvanklike terugflitse van die nuwe speelfilm wat hierdie week op die grootskerm oopmaak, Nommer 37. In hierdie land van ons, sit ons met soveel kulture en mense, wat met ‘n kaleidoskoop van kleure en klanke, ons land ‘n land maak waarop almal van ons aan die einde van die dag op trots kan wees. Een van hierdie sterk gedefinieerde eienskappe, is diè van die Kleurlinggemeenskappe in die Kaap.

Uit die pen van Nosipho Dumisa, kom die Silwerskerm-bekroonde kortfilm, wat nou sy regmatige plek as ‘n vollengte rolprent verdien het. Nommer 37 speel af op die Kaapse Vlaktes, en daar word glad nie doekies omgedraai as dit kom by die uitbeelding van die verskillende kleure en klanke van hierdie Kaapse kulture nie. Die brutale geweld in die misdaad, die kru, kras, maar tog komiese taal en aksent van die Kapenaars, asook die diverse en unieke nuutskeppinge van diè nasie word oorgedra, net soos wat dit werklik is.

Nommer 37, ‘n misdaadriller, hou jou op die punt van jou stoel, met sekere van die tonele wat jou forseer om dit deur die gleufies van jou vingers te kyk, omdat jy nie wil sien wat gaan gebeur nie… maar tog dit nie wil mis nie. Die tema handel oor ‘n driehoek van verraad, weerwraak en skuldeising, in die mees geweldadige maniere. Selfs die onaanvaarbare verskynsel van korrupsie in ons land se wetstoepassing, kry sy deel in hierdie storie.

‘n Mens raak geheg aan die hoofkarakters, Randal en Pam, maar word terselfdertyd tyd nogal frustreerd met die slegte, dom en gevaarlike besluite wat hulle maak en deurvoer. Dan, moet jy daar sit en naels kou, soos wat jy hulpeloos moet toekyk hoe alles net verder en verder vir hierdie twee verkeerd loop. Irshaad Ally en Monique Rockman vertolk onderskeidelik hierdie twee hoofrolle, en ek dink die karakters self, asook Ally en Rockman se vonk tussen mekaar, verdien volle welslae. Ek moet veral uitlig hoe trots Suid-Afrika kan wees op die talent van Rockman om op so ‘n manier haar debuut op die silwerdoek te maak.

Persoonlik, het ek die meeste van Danny Ross se spel gehou, wat die komkommer-koel skuldeiser, Emmie, gespeel het. Vir my het Ross dit reg gekry om met die gehoor wipplank te speel, en sonder om te veel weg te gee, staan ‘n mens na die einde se kant verdeeld, as jy soortvan gedwing word om kant te kies…

Ander name in hierdie baie bekwame, en volgens my uitters gefokusde rolverdeling, sluit in Ephraim Gordon as Warren, Sandi Schultz as Speurder Gail February, Deon Lotz as die korrupte bevelvoerder, Gavin France, en Elton Landrew as Pastoor White. Die groot skurk in die storie is Lawyer en ek dink dat die vervaardigers nie ‘n beter akteur vir hierdie rol kon kry, as David Manuel nie.

Alhoewel ek baie lof het vir die spelers in die flim, moet ek erken dat Luke Jansen in die rol van Spook my nie heeltemal oortuig het nie, maar ek staan tereg dat dit dalk meer die grimering kon wees wat die aandag af gelei het, as sy spel. Nietemin, Jansen se rol pas in by die oorhoofse tema, en sy spel dra daartoe by dat ‘n mens glad nie van Spook hou nie.

Ek dink die produksie self is nommerpas vir Nommer 37. Dumisa, wat ook die regie behartig het, is deur ‘n effektiewe kreatiewe span ondersteun, wat saam met haar die kern van die verhaal op die lappe kon bring. Daar was spannende verkykerskote, wat deur boeiende stilte vererger is, asook musiek in tonele wat voel asof dit die spoed van die storie wil aanjaag. Van die eerste toneel, waar die toon van die flim deur ‘n gemartelde, wrede verminkte liggaam aan die gehoor bekend gestel word, tot in die laaste toneel, met dieselfde gevoel, dra al die elemente van film-maak by tot hierdie sukses.

Dis veral die sterk taalgebruik van die karakters, wat eie aan hul kultuur uitgebeeld word, wat ‘n mens dadelik terug bring aarde toe, en jou weereens laat besef dat hierdie geweld ‘n realiteit daar buite is. Maar, selfs in die filmteater waar ek gesit het tydens ons voorskou, was hierdie eg-Kaapse taal baie komies, en genoeg om die spanning vir ‘n wyle te verlig, om die perfekte balans te handhaaf. Ek hoop van harte dat fliekliefhebbers in die Kaap, wat gedurig met hierdie taal te doen het, ook dieselfde as ek, ‘n Johannesburger wat nie die taal gewoond is nie, gaan ervaar.

Gaan kyk Nommer 37, maar gaan kyk die film met ‘n oopkop. Dit mag sensitiewe kykers skok, maar kyk dieper. Ons bly in ‘n land van kleure en klank, oorvloed en dank, en tog, met al die geweld, gru-misdaad, en korrukspie, is dit maar ons eie Suid-Afrika waarna almal strewe, en almal sy deel bied.

Nommer 37 Begin 1 Junie in teaters draai, met ‘n Ouderdomsbeperking van 16. English Subtitles are available.

Hierdie resensie is taalkundig en feitlik versorg deur Christa Steyn van www.flieksioneel.co.za. 

Fotos deur Louw Mulder.

The post Nommer 37 appeared first on Stage and Screen.

Deur Louw Mulder

Vroeg in die openingstoneel, ontmoet die kyker die ‘n asemrowende mooi sonsopkoms oor die Namakwalandse berge, maar so raak hierdie natuurskoon vinnig bitter-soet as dit die agtergrond skep vir ‘n ma wat lewe gee aan haar baba, en diè net daar los. Die kyker kom aandagtig tot die idee van die tema geroep, en so word Vaselinetjie gebore.

Dit was my eerste indrukke by die Premiere van Corne van Rooyen se nuwe Afrikaanse rolprent, Vaselinetjie, wat onlangs in Johannesburg gehou is. Koud, is dalk ‘n goeie beskrywing van die voorstellende tonele, maar soos ons heldin groei, en deur die bestek van die film haarself met haar eie identiteit vereenselwig, so verander hierdie koue tot ‘n gevoel van warmte teen die slot van die fliek.

Vaselinetjie is gabaseer op die boek van Anoeschka van Meck, en vir die silwerdoek aangepas deur van Rooyen en sy vrou Renè. Die tema en storielyn van die verhaal word eers duidelik verklaarbaar heel na die einde toe, na die kyker op ‘n tuimeltrein van emosiesies gestuur is. Vir my, al is die gemiddelde ouderdomme van die karakters diè van skooltieners, dink ek immers die ideale teikenmark vir Vaselinetjie, is jong- na middeljarige volwassenes.

Onderliggende temas in Vaselinetjie se verhaal, spreek allerdaagse verskynsels aan, soos diè van selfmoord, fisiese en emosionele boelies, rasse konflik op skoolvlak, die vernedering en verwerping van ouerlose, onskuldige kinders, en selfs die onnodige nagevolge van jong mense wat hulle rug op negatiewe en verkeerde groepsdruk draai. Dis dan wanneer ons as ouer mense op hierdie wip-waentjie rit terugflitse kry na waar onsself dalk in so ‘n situasie was, waar die sentiment, en kern van Vaselinetjie se storie, raak begin vat. Vir die jong span, is die les uit Vaselinetjie se verhaal juis dit, dat eendag die son weer sal skyn, want “Ek is perfek, God maak nie Foute nie.”

Die manier hoe Vaselinetjie vervaardig is, het vir my suksesvol daarin geslaag om die emosies, hartseer, en tog soms prettige milieus van al die karakters in die storie by die kyker te laat aanklank vind. Die jong mensies wat verantwoordelik was om elke karakter se persoonlikheid aan die kyker oor te dra, was verfrissend, en oulik. Nicole Bond, Ashley Hawla, Anchen Du Plessis, Daniah de Villiers en Rowan-Raine Pretorius onder andere, doen juis dit.

Waardig om te noem, is die welslae wat van Rooyen met die tiener stêrre gehad het, wat in hulle beurt weer verantwoordelik was om die storie uit te sien. Marguerite van Eeden het die rol van Vaselinetjie vertolk, langsaan Melita Steyn en Elani Dekker, wat hul eie karakters se skoene vol gestaan het. Gesoute akteurs, wat in Vaselinetjie meer as ondersteunende rolle op tree, sluit in Royston Stoffels, Karin van der Laag, David Mello met ‘n baie indrukwekkende vertolking van ‘n swart berader, asook die diep, veelsydige en talentvolle Shaleen Surtie-Richards.

Maar dan was daar die drie, seker omdat ek myself kon vereenselwig met elkeen van hulle se storie, en die effektiewe, nog been-skrapende wyse waarop hulle hulle storie vertel het. Marise Loots speel die ouer Albie, en met haar pop, is sy die onskuld van self. Ouer Killer, Vaselinetjie se beste vriendin, word gespeel deur Elzet Nel. Die hartseer en tragiese karakter wat Nel moet speel, het juis diepte gegee aan hoe ernstig die gebeure in die hele verhaal is.

Tog moet ek die spel uitsonder wat my die meeste beindruk het, en dit is diè van ervare jong talent, Arno Greeff, wat die rol van Texan, ook Vaselinetjie se kêrel vertolk. Deur Greeff se spel, kan ‘n mens Texan se emosies dadelik identifseer; van die oppervlakkige breker op skool, tot die diep, emosionele letsels wat deur lewensgebeurtenisse al diep gesny het. Dan praat mens nog nie van die talent wat nodig is om ‘n swembadtoneel in slegs ‘n wit onderbroek met styl te kan oordra nie…

Met die rolverdeling, het daar niks geskort nie, en is dit duidelik dat die 6-maande lange passie in die proses waar van Rooyen self sy akteurs gekies het, vrugte afgewerp het. Elke jong mens vertel sy deeltjie van die groter storie, en soms is dit nie iets wat ons as ouer teaterganger wil sien nie, maar dan sien ons Vaselinetjie terugkeer na waar sy haar storie begin het, net meer ervare, meer volwasse, die keer, met ‘n opregte glimlag, oor wie sy geleer het sy eintlik is.

Vaselinetjie begin regoor Suid Afrika draai, op Vrydag, 22 September, 2017.

The post Vaselinetjie appeared first on Stage and Screen.